Język ajnuski (ajn. ainu itak), język ajnoski – język o nieustalonej przynależności językowej, którym posługują się Ajnowie zamieszkujący japońską wyspę Hokkaido. Wykazuje pewne podobieństwo do języka niwchijskiego. Z tego względu niekiedy włączany bywa do grupy paleoazjatyckiej, które to pojęcie jednakże nie jest używane w znaczeniu językoznawczym, a jedynie etnologicznym. Do początku XX w. językiem ajnuskim posługiwali się także mieszkańcy Sachalinu oraz Wysp Kurylskich.
Język ten jest krytycznie zagrożony wymarciem wraz z postępującą asymilacją Ajnów. Według danych z 2007 w Japonii używa go 10 osób, głównie starszych.
Badaniem języka Ajnów zajmował się m.in. polski badacz Bronisław Piłsudski.
Znaczna część nazw miejscowych na Hokkaido i w regionie Kuryli to zjaponizowane nazwy ajnoskie, na przykład miasta Sapporo, Shibetsu, Rausu, Wakkanai i Nemuro, rzeki Shunbetsu i Tokotan, wyspy Kunashiri i Shikotan. Nazwy zakończone na -nai i -betsu to ajnoskie określenia rzeki: nai i pet.
Fonetyka Istnieje pięć samogłosek: + Samogłoski języka ajnuskiego przednie centralne tylne przymknięte i u średnie e o otwarte a