Augustinas Voldemaras (ur. 16 kwietnia 1883 w Dziśnie, zm. 16 maja 1942 w więzieniu w Moskwie) – litewski historyk i nacjonalistyczny działacz polityczny, dwukrotny premier Litwy w okresie międzywojennym.
Życiorys Do 1910 roku studiował historię i filozofię na uniwersytecie państwowym w Petersburgu. Dalsze studia przyniosły mu tytuł doktora filozofii. W tym czasie znalazł się pod wpływem odradzającej się wśród Litwinów narodowej dumy i nacjonalizmu. Należał do jednej z wielu studenckich grup, domagających się niezależności dla swojego kraju. We wrześniu 1917 roku uczestniczył w Kijowie w Kongresie Niesuwerennych Narodów.
Następnie został członkiem Litewskiej Rady Państwowej, tzw. Taryby, która 16 lutego 1918 roku proklamowała niepodległość Litwy (pod okupacją niemiecką). 6 listopada został mianowany, a 11 listopada zaprzysiężony na pierwszego premiera rządu litewskiego; pełnił tę funkcję do grudnia. Do 1920 roku zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych. W 1924 roku został jednym z przywódców narodowej partii Tautininkai. W 1926 roku część wojskowych niezadowolonych z polityki prowadzonej przez prezydenta Kazysa Griniusa postanowiła przeprowadzić zamach stanu, występując o poparcie do Voldemarasa i Antanasa Smetony.