Ramiona można opisać spiralą logarytmiczną. Dysk otoczony jest kulistym halo, składającym się ze starych gwiazd oraz z około 200 gromad kulistych. Promień halo może wynosić nawet lat świetlnych (jest to odległość większa niż dzieląca nas od satelitów Drogi Mlecznej i ponad 10% odległości do Galaktyki Andromedy).

W Centrum Galaktyki znajduje się supermasywna czarna dziura, a zjawiska towarzyszące jej istnieniu manifestują się jako źródło promieniowania Sagittarius A*, a także liczne gwiazdy i pył. W 2022 roku z użyciem Teleskopu Horyzontu Zdarzeń udało się uzyskać obraz cienia horyzontu zdarzeń tej czarnej dziury. Wiadomo także, że Droga Mleczna wchłonęła mniejsze galaktyki, po których zostały grupki gwiazd odmiennych od innych w Drodze Mlecznej. Galaktyki karłowate w gwiazdozbiorze Strzelca i Wielkiego Psa są w trakcie wchłaniania.

W centralnej części poprzeczki Drogi Mlecznej, dzięki obserwacjom wykonanym przez Obserwatorium Herschela w 2011 roku, zaobserwowano pierścień przypominający kształtem symbol nieskończoności z dwoma płatami skierowanymi na boki. Te dwa płaty są dowodem, że ta nieznana wcześniej struktura jest wyraźnie skręcona. Pierścień rozciąga się na przestrzeni 600 lat świetlnych.