Podczas migotania komór ustaje efektywne pompowanie krwi.
Układ bodźcotwórczo-przewodzący serca zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego – (Sick-Sinus-Syndrom, SSS), np.: Brady-tachy-Syndrom zespół zatoki szyjnej blok przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (AV-Block) pobudzenie nawrotne (AVNRT) zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW-Syndrom) częstoskurcz komorowy
Rozpoznanie Arytmie są często wykrywane za pomocą niespecyficznych środków, takich jak: wywiad lekarski, osłuchiwanie tonów serca stetoskopem, a także pośrednio przez badanie tętna obwodowego. Te sposoby zazwyczaj nie mogą zdiagnozować konkretnych arytmii, ale dają określenie pracy serca oraz wskazują czy rytm jest regularny, czy nie. Nie każda czynność elektryczna daje skurcz, który byłby słyszalny czy wyczuwalny na obwodzie jako fala tętna i dlatego pobudzenia przedwczesne lub niedające prawidłowego cyklu pracy serca są odbierane jako „opuszczone” skurcze.
Najprostszą specyficzną metodą diagnostyczną dającą ocenę rytmu serca jest elektrokardiogram (EKG), w którym analizuje się morfologię zmian. Do wykrycia krótkotrwałych i nieprzewidywalnych arytmii, stosuje się monitorowanie holterowskie, będące ciągłym (24-godzinnym) zapisem EKG.