Główne postanowienia konstytucji Niemiec z 1919 roku (Republika Weimarska): uznanie za suwerena władzy w państwie całego narodu niemieckiego w miejsce głów państw związkowych, nadanie państwu niemieckiemu charakteru związkowego, wprowadzenie zasady trójpodziału władz, izba wyższa – Rada Rzeszy (niem. Reichsrat), w której skład wchodzili delegaci poszczególnych krajów związkowych, jej przewodniczącym był kanclerz, izba niższa – Sejm Rzeszy (niem. Reichstag), w której zasiadali posłowie wybierani w wyborach powszechnych; wydawała ustawy, kontrolowała rząd itp., prezydent – wybierany w głosowaniu powszechnym przez naród (w takiej samej drodze mógł być również przez naród odwołany ze stanowiska), mianuje kanclerza, a na jego wniosek także ministrów, jedną z jego kompetencji jest rozwiązywanie Reichstagu w określonych przypadkach i zarządzanie przeprowadzania referendum, akty rządowe wymagały dla swojej ważności podpisu prezydenta;