Było to rozwiązanie tymczasowe, ponieważ już w czerwcu 1948 roku miała miejsce narada w Londynie, podczas której państwa zachodnie odrzuciły propozycję ZSRR, zmierzającą do utworzenia jednego rządu ogólnoniemieckiego. Stało się jasne, iż Niemcy zostaną podzielone na dwa odrębne państwa, które dostaną się w różne strefy wpływów. Sprzeczne koncepcje zachodnich aliantów co do przyszłego charakteru Niemiec jako państwa lub luźnej federacji, a także partykularne interesy głównych stronnictw politycznych doprowadziły ostatecznie do powstania zrębów obecnego ustroju państwa.

1 września 1948 roku w Bonn zebrała się, złożona z delegatów parlamentów 11 zachodnich krajów związkowych, Rada Parlamentarna, której przewodniczył Konrad Adenauer. 8 maja 1949 roku Rada uchwaliła Ustawę Zasadniczą Republiki Federalnej Niemiec. Po ratyfikacji przez poszczególne kraje związkowe (z wyjątkiem Bawarii) i zatwierdzeniu przez władze okupacyjne, 23 maja 1949 roku została podpisana przez członków Rady oraz premierów i przewodniczących parlamentów krajowych, a następnego dnia weszła w życie. Istnienie konstytucji nie implikowało jednak pełnej suwerenności państwa – pełnia władzy leżała wciąż w rękach Wysokiej Komisji Alianckiej.