Członkowie tego prądu często podkreślali swoje antyniemieckie stanowisko, które miało pomóc w zjednoczeniu się podczas walki o uwolnienie się spod wpływów cesarskich.

Początkowo wśród popleczników patarii znalazło się wielu pustelników realizujących zasady ubóstwa w duchu odnowy religijnej. Zostawali oni często członkami nowo tworzonych zakonów: cystersów, norbertanów (premonstratensów) oraz kamedułów. Po wypełnieniu stawianych sobie zadań ruch ten zanikł, jednak nie na długo.

Gdy zakończyła się walka papiestwa z Cesarstwem o inwestyturę uwieńczona konkordatem wormackim w roku 1122 pataria ponownie znalazła wielu zwolenników, którzy tym razem występowali przeciwko Kościołowi. Prześladowani przez władze świeckie na polecenie papiestwa zaczęli tworzyć własne gminy. W połowie wieku XII przeciwnicy rozluźnienia stosunków kościelnych obrali na swego przywódcę kanonika regularnego Arnolda z Brescii. Innymi przejawami patarii występującej na ziemiach południowej Francji byli katarzy. Odłam ten, uznany za herezję, przeciwstawiał się ciągle zbytkowi i zachłanności duchownych, których kwalifikacje i wiedza często pozostawiały wiele do życzenia.