Leon Marian Formanowicz (ur. 26 marca 1878 w Szubinie, zm. 4 maja 1942 w Hartheim koło Linzu) – polski duchowny rzymskokatolicki, naukowiec-bibliofil, kolekcjoner ekslibrisów, kanonik gnieźnieński.
Życiorys Syn Franciszka Ksawerego Formanowicza i Franciszki z domu Drzewieckiej. Naukę w szkołach powszechnych pobierał w Szubinie, następnie w gimnazjum w Nakle oraz w 1899 ukończył gimnazjum klasyczne w Chełmnie, tam też wstąpił do tajnej organizacji samokształceniowej Towarzystwa Tomasza ZanaM. Paluszkiewicz, J. Szews, Słownik biograficzny członków tajnych towarzystw gimnazjalnych w Wielkim Księstwie Poznańskim 1850-1918, Poznań 2000, str. 66.. Studiował następnie w seminariach duchownych w Poznaniu i Gnieźnie. W Gnieźnie 2 lutego 1902 otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w farze gnieźnieńskiej, w 1906 objął parafię w Modliszewku. W trudnych dla Polaków czasach starał się rozwijać działalność społeczną i narodową, należał m.in. do organizacji pomorskich filomatów. Był więziony w 1906 w Gnieźnie przez władze pruskie za poparcie polskiego strajku szkolnego, skazano go także na karę grzywny. Szczegóły dotyczące procesu ks. Formanowicza podaje ówczesna prasa. Kolekcjoner, bibliofil, prowadził studia historyczne i bibliotekarskie pod kierunkiem kanonika gnieźnieńskiego i bibliotekarza kapituły, ks. prof.