W roku 1955 towarzyszyła Konradowi Adenauerowi podczas jego podróży do Moskwy.
W roku 1989 odwiedziła, po raz pierwszy od lat, swoje miejsce urodzenia w obecnym obwodzie królewieckim – w dzisiejszej miejscowości Kamenka.
Mimo że do końca życia nie kryła dumy z przynależności do arystokracji wschodniopruskiej, używając tytułu hrabiowskiego (Gräfin), wcześnie zerwała stosunki z organizacjami przesiedleńczymi (tj. BdV). W roku 1970 poparła Willy’ego Brandta, który klękając przed warszawskim pomnikiem Bohaterów Getta zamanifestował przełom w stosunkach Republiki Federalnej Niemiec z ówczesną Polską i faktyczne uznanie granicy na Odrze i Nysie.
Wielokrotnie odwiedzała Polskę. Była od lat sześćdziesiątych rzeczniczką uznania granicy na Odrze i Nysie, darzyła przyjaźnią Stanisława Stommę, Bronisława Geremka, Tadeusza Mazowieckiego, ale też i Mieczysława Rakowskiego, z którego inicjatywy przeprowadziła wywiad z Wojciechem Jaruzelskim, w którym ten usprawiedliwiał wprowadzenie stanu wojennego, lecz jednocześnie prowadziła akcję pomocy dla internowanych działaczy.