Witowice leżały bardziej na uboczu. Parafię erygowano i uposażono prawdopodobnie około 1389-1392 (informacje kościelne podają datę erygowania na 1389, a Długosz informuje, że parafię uposażył biskup Piotr Wysz, ordynariusz w latach 1392–1412). W 1420 własność Dziersława, Rudki (dziś: Rudy) – wzmiankowane przez Jana Długosza, jako płacące dziesięciny kościołowi w Witowskiej Woli, w rękach Konińskich na pewno w 1443 roku, albo odziedziczone przez Jana z Konina, albo przez niego pozyskane, gdyż potem część klucza końskowolskiego, Pożóg - wzmiankowany przez Długosza, jako płacący dziesięciny kościołowi w Witowskiej Woli, na pewno w 1443 roku w rękach Pawła Konińskiego, zapewne zakupiony przez Dziersława, potem część klucza końskowolskiego (okoliczności przejęcia i osoba przejmującego - nieznane), Siedlce (dziś: Sielce) – wzmiankowane w 1453, jako posiadane przez Konińskich, dalsza przynależność - nieznana, Osiny, znane od 1419, własność Pawła Konińskiego w 1445 roku, przynależność do klucza w późniejszych latach - nieznana, Chrząchów – wzmiankowany 1430, przejęte przez Dziersława lub inną osobę, być może własność Piotra z Konina (z Konińskiej Woli, z Witowic), przejęty przez późniejszych właścicieli Konińskiej Woli (okoliczności przejęcia i osoba przejmującego - nieznane), część wsi Włostowice, zakupione od Jana Włostowskiego
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Klucz końskowolski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.