Mimo że wiele gatunków owadów odwiedza kwiaty dziewanny, tylko niektórzy przedstawiciele pszczołowatych dokonują skutecznego zapylenia. Nasiona, które skiełkują wiosną wyrastają w duże i silne rozety zdolne do przezimowania. Nasiona, które kiełkują jesienią i nie wyrastają w rozety o średnicy większej niż 15 cm – zwykle giną podczas zimy. Po zakwitnieniu i zawiązaniu owoców w drugim roku życia rośliny zwykle giną. W sprzyjających warunkach (długi okres wegetacyjny) rośliny zakwitają już w pierwszym roku, z kolei w północnej części zasięgu zdarza się, że dziewanna potrzebuje trzech sezonów wegetacyjnych do wydania owoców. Zachowują one wyjątkowo długo zdolność kiełkowania, nawet przez sto lat. Nasiona pozostają w glebowym banku nasion i kiełkują zwykle po zniszczeniu istniejącej pokrywy roślinnej i odsłonięciu gleby (np. po ingerencji człowieka lub pożarze). Dziewanna drobnokwiatowa rzadko pojawia się na nowych stanowiskach bez ingerencji człowieka, ponieważ nasiona nie rozprzestrzeniają się daleko. Konieczne w tym celu jest przemieszczenie (przez wiatr lub zwierzęta) pędu z dojrzałymi owocami.