Podgatunki Wyróżnia się trzy podgatunki: V. thapsus subsp. thapsus – podgatunek typowy – szeroko rozpowszechniony, występuje w całym zasięgu gatunku, V. thapsus subsp. crassifolium (Lam.) Murb. – obszar śródziemnomorski i tereny o wysokości do 2000 m n.p.m. w południowo-zachodniej Austrii (syn. subsp. montanum (Scrad.) Bonnier & Layens), V. thapsus subsp. giganteum (Willk.) Nyman – endemiczny takson z Hiszpanii.
U podgatunków (z wyjątkiem typowego) także niższe pręciki są owłosione (mają rozproszone, długie, proste i miękkie włoski). U podgatunku crassifolium, owłosienie jest mniej gęste i często nieobecne w ogóle na górnej stronie pylników, dolne liście są słabo zbiegające i mają wyraźne ogonki. U podgatunku giganteum, włoski tworzą gęsty i biały kutner, a dolne liście są wyraźnie zbiegające. Subsp. crassifolium różni się od typu także lekko większymi kwiatami, które osiągają 15–30 mm średnicy (u typu 12–20 mm). Oba podgatunki były opisane jako nieuznawane obecnie taksony w randze gatunku. Inne podgatunki, które były opisywane – nie zyskały akceptacji taksonomów (np. subsp. martinezii (Valdés) A.Galán & J.A.V.Orellana (syn.: V. giganteum subsp. martinezii Valdés), subsp. litigiosum (syn.=V. litigiosum Samp.) oraz subsp.