Osobliwe wyłącznie dla dialektów kajkawskich są: formy trybu rozkazującego w liczbie mnogiej na -e-mo i -e-te, np. nesệte ‘nieście’, pijệte ‘pijcie’, trpệte ‘cierpcie’, nieznane dialektom słoweńskim, czakawskim i sztokawskim (z formami na -i-mo, -i-te), za to znane grupie bułgarsko-macedońskiej, formy imiesłowów przysłówkowych współczesnych na -čki lub -čke, np. sẹdêčke, sẹdêčki ‘siedząc’.
Od dialektów słoweńskich kajkawszczyznę odróżnia szczątkowe zachowanie kategorii liczby podwójnej.
Podział thumb|300px|Dialekty kajkawskie według podziału Belicia Na obszarze kajkawskim można według Aleksandra Belicia wyodrębnić trzy główne dialekty: dialekt północno-zachodni (nawiązujący do sąsiednich słoweńskich dialektów styryjskich i panońskich), dialekt południowo-zachodni (nawiązujący do dialektów czakawskich), dialekt wschodni (z licznymi wpływami sztokawskimi).
Zobacz też dialekty styryjskie dialekty panońskie dialekty czakawskie dialekty sztokawskie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki i dialekty w Chorwacji