Innym przykładem sposobu w jakim łączył obydwa wyznania było nazwanie swojego meczetu „Dwarakamai” (jest to nazwa związana z hinduizmem, a dokładniej z Dwaraką – świętym miejscem, gdzie mieszkał Kryszna). Jego ulubionym powiedzeniem było „Allah malik” (Bóg jest królem, Panem). Sprzeciwiał się prześladowaniom oraz wyzyskowi na tle religijnym i kastowym. Jego praktyki jednoczące obydwa wyznania były bardzo postępowe, jako że wówczas w Indiach często dochodziło do sporów na tle wyznaniowym między muzułmanami a hinduistami, na przykład walk, prób wzajemnego nawracania się, izolowania się od innowierców. Podobnie jak Shirdi Sai postępowali też niektórzy inni dziewiętnastowieczni maharasztryjscy mistrzowie duchowi (na przykład Śri Akkalkot Maharadż), a także niektóre osoby żyjące wcześniej – na przykład średniowieczny Kabir (uważany przez wyznawców Shirdi Baby za jego poprzednie wcielenie) czy też sikhowie (choć w znacznie bardziej ograniczony sposób).
Sai Baba był też przeciwnikiem ortodoksji religijnej – zarówno hinduistycznej, jak i islamskiej.
Mimo iż, sam prowadził życie ascety, nie podobało mu się jeśli robili to jego wyznawcy i uczniowie. Zalecał im normalne życie rodzinne.