W swym nauczaniu podkreślał także istotność sumiennego wykonywania własnych obowiązków, jednocześnie nie pozwalając aby umysł był zbyt przywiązany do spraw ziemskich i będąc zadowolonym niezależnie od sytuacji.
Shirdi Baba interpretował również święte pisma religii muzułmańskiej i hinduistycznej. Ze źródeł publikowanych przez osoby, które go osobiście znały (oraz z tego co mówiły) wynika, że znał doskonale teksty religijne obydwu wiar. Święte pisma hinduizmu objaśniał w duchu Adwajta wedanty. Taki charakter miała jego filozofia. Dostrzec można było w niej także wpływy bhakti. W nauczaniach Sai Baby zaznaczały się kluczowe elementy trzech hinduistycznych ścieżek duchowych – bhaktijogi (ścieżki miłości i oddania Bogu), karmajogi (ścieżki bezinteresownego działania) i dźńanajogi (ścieżki zdobywania wiedzy duchowej). Wcale nie oznacza to jednak, że jego nauki ograniczały się do hinduizmu – było w nich wiele elementów islamu.
Shirdi Sai Baba nauczał, że Bóg przenika wszystko i znajduje się w każdej istocie oraz że esencją każdej istoty jest Bóg. Kładł nacisk na całkowitą jedyność Boga, co było bardzo zbliżone do islamskiego tawhid. Mówił także, że świat (i wszystko co może dać człowiek) jest przemijające, a tylko Bóg i jego dary są wieczne.