Stan taki trwał do 28 marca 1923, kiedy to kolejnym dekretem króla Wiktora Emanuela III, utworzone zostały samodzielne Królewskie Siły Powietrzne – Regia Aeronautica. Po wojnie w referendum zrealizowanym w wyniku proklamacji Włoskiej Republiki 18 czerwca 1946 r. Regia Aeronautica straciła swoją królewską nazwę i jej nazwa została zmieniona na Aeronautica Militare Italiana (AMI)Leszek A. Wieliczko, Siły Powietrzne Włoch, „Lotnictwo”, nr 4-5 (2017), s. 44–58, . W latach 30. lotnictwo włoskie było praktycznie w całości wyposażone w samoloty własnej konstrukcji.

Wyposażenie Włoskie Siły Powietrzne noszą obecnie nazwę Aeronautica Militare Italiana (AMI) stanowią 5 Aliancką Taktyczną Brygadę Powietrzną. W swoich szeregach Włosi mają niemieckie samoloty Panavia Tornado, wyposażone m.in. w pociski MBB Kormoran. Zakupione zostały w liczbie 100 sztuk w Wielkiej Brytanii, służą one głównie do zadań szturmowym. W 1991 roku podczas I wojny w Zatoce Perskiej samoloty Tornado uczestniczyły w ataku na Irak w ramach operacji Pustynna Burza. Siły AMI podlegają kwaterze głównej w Rzymie. Skrzydło lotnicze podlega także Narodowemu Dowództwu Obrony Powietrznej. Głównym wyposażeniem włoskich wojsk w latach 90. był samolot Lockheed F-104S, który został zastąpiony przez Eurofighter Typhoon.