Motywacja Cullen twierdził, że przedawkowywał pacjentom leki, aby uchronić ich przed „zakodowaniem” (ang. coded), czyli zatrzymaniem akcji serca lub oddechu i wpisaniem na listę nagłych przypadków tzw. Code Blue. Powiedział detektywom, że nie może znieść tego, że jest świadkiem lub słyszy o próbach ratowania życia pacjentów. Cullen twierdził również, że duże dawki leków podawał pacjentom aby zakończyć ich cierpienie i zapobiec „odczłowieczeniu” ich przez personel szpitala. Jednak nie wszystkie jego ofiary były pacjentami terminalnymi. Niektóre, tak jak Gall, miały nadzieję na wyzdrowienie, zanim Cullen je zabił.
Zamiast używać zwykłych środków przeciwbólowych, do których dostęp był ściśle regulowany przez szpitale ze względu na ich wartość na ulicy jako narkotyki, Cullen wybrał digoksynę i insulinę. Miały one niewielkie zastosowanie poza środowiskiem szpitalnym przez co mniej przyciągały uwagę pracowników szpitala.