Naturalne jest powiązanie bóstw chtonicznych zarówno z wegetacją, jak i ze śmiercią. Typowe przykłady tej kategorii bóstw stanowią: greckie: Demeter, Persefona, Hades, Ereb, Dionizos, Erynie, Charon, Hekate, Tanatos, Hypnos, Kery, Kabirowie; rzymskie: Ceres i Prozerpina, Dis Pater, Veiovis, Orkus, Pluton i Libitina, także many, larwy i lemury; etruskie: Voltumna (Veltha); celtyckie: Epona, Teutates, Smertrios (pośrednio Sucellus, Rosmerta, Nodens) oraz Cucullati i Matrony (symbole płodności, urodzaju, związane także ze śmiercią i światem zmarłych); słowiańskie: Nyja, Weles/Wołos.
Niekiedy zalicza się też do nich bóstwa wulkanów i ognia podziemnego (np. rzymskiego Wulkana) wczesne bóstwa mające powiązania z ziemią (np. grecka Gaja).
Zobacz też bóstwa uraniczne
Przypisy
Bibliografia