Historia mały|Kopalnia Bogdanka Lubelskie Zagłębie Węglowe jest najpóźniej zagospodarowanym górniczo rejonem węglowym w Polsce. Zostało odkryte w wyniku prac geologiczno-poszukiwawczych zainspirowanych hipotezą Jana Samsonowicza (zm. 1958) o możliwości występowania na Wołyniu, węgla pod pokładami skał jurajskich i kredowych. W latach II wojny światowej radziecka służba geologiczna prowadziła rozpoznanie na wschód od Hrubieszowa i udokumentowała w drugiej połowie lat 40. namurskie złoża węgla, które zagospodarowano już w 1952 r. jako Lwowsko-Wołyńskie Zagłębie Węglowe na terenie Ukrainy, gdzie aktualnie czynnych jest 5 kopalni, a dwie są w budowie. Jak się później okazało jest ono przedłużeniem Zagłębia Lubelskiego w kierunku południowo-wschodnim z westfalskimi pokładami węgla, pod względem ekonomicznym bardziej opłacalne od złóż namurskich. Poszukiwania w Polsce rozpoczęto po II wojnie światowej dopiero w latach 60. XX w. przez Józefa Porzyckiego z Instytutu Geologicznego OG w Sosnowcu. Pierwszą dokumentację złoża węgla „Łęczna” opracowano w 1971 roku. To za rzeczywiste odkrycie złoża węgla na Lubelszczyźnie zespół pod kierunkiem wspomnianego J. Porzyckiego otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia, a wśród jej laureatów znaleźli się m.in. A. Jachowicz, Z. Dembowski, K. Bojkowski i pośmiertnie J. Samsonowicz.