kopii, a płyta zaczęła być promowana w sklepach hi-fi, klubach i dyskotekach, dzięki czemu do kwietnia 1977 rozeszła się we Francji w nakładzie 70 tys. egzemplarzy. W wywiadzie dla magazynu Billboard ówczesny dyrektor Dreyfusa, Stanislas Witold, powiedział: Stawiamy przede wszystkim na Jeana-Michela Jarre’a. Jest wyjątkowy i jesteśmy pewni, że do 1980 będzie znany na całym świecie. Od tego czasu sprzedano około 12 mln egzemplarzy albumu, dzięki czemu płyta stała się najlepiej sprzedającym się francuskim wydawnictwem muzycznym w historii. Album zajął 65. miejsce na liście sprzedaży w Kanadzie. Najbardziej znany singel z albumu, „Oxygène IV”, dotarł do czwartego miejsca na brytyjskiej liście przebojów.
W grudniu 1978 wydał album pt. Équinoxe, skomponowany przy użyciu sekwencerów (szczególnie partie basowe). Płyta odznaczała się bardziej barokowo-klasycznym stylem niż Oxygene, zarazem Jarre położył jeszcze większy nacisk na rozwój linii melodycznej. Utwory z albumu zaprezentował na dachu Palais des Festivals podczas festiwalu muzycznego MIDEM w Cannes w roku 1979. Miasto zostało wykorzystane jako tło do spektakularnego pokazu efektów świetlnych i laserowych. Jarre po tym występie otrzymał telefon z biura mera Paryża z propozycją występu z okazji święta narodowegoWkładka do płyty CD..