Po upadku powstania wyjechał do Wenecji, ale wkrótce powrócił do kraju i pozostawał na uboczu, zajmując się gospodarstwem.
W 1809 włączył się do działań przeciw Austriakom, jednak do służby czynnej nie wszedł. Dopiero 5 maja 1831 powołany na naczelnika powstania podolskiego. Był także dowódcą oddziału powstańczego, który zebrał na Podolu i stoczył z nim kilka potyczek na jego obszarze i na terenie Ukrainy. Nie odniósł poważniejszych sukcesów, poniósł klęskę w decydującej bitwie pod Daszowem, wykazując brak kwalifikacji w nowych dla niego warunkach bojowych, choć mimo podeszłego wieku odznaczył się dużą odwagą.
26 maja 1831 przekroczył granicę Galicji i został internowany przez Austriaków. Wkrótce po zwolnieniu z internowania zmarł. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Przypisy
Bibliografia K. Bauer – Wojsko koronne powstania kościuszkowskiego, Wyd. MON, Warszawa 1981 M. Tarczyński – Generalicja powstania listopadowego, Warszawa 1980 Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, Xsięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny dowódców i sztabs-oficerów, tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku Krzyżem Wojskowym „Virtuti Militari” ozdobionych, Lwów 1881, s.