O przygotowaniach do powstania kościuszkowskiego wiedział, ale w nich nie uczestniczył. 24 marca 1794 roku otrzymał list od generała Tadeusza Kościuszki wzywający go do wywołania powstania w Warszawie. W czasie buntu mieszczan w Warszawie zawiódł powstańców. Zaręczył wierność królowi polskiemu i starał się powstrzymać żołnierzy regimentu przed wymarszem na pomoc walczącym z Rosjanami.
Był delegowany przez Radę Zastępczą Tymczasową na pomoc ziemi czerskiejJerzy Kowecki, Pospolite ruszenie w insurekcji 1794, Warszawa 1963, s. 117.. Mimo swojej postawy w pierwszych dniach Insurekcji 25 kwietnia 1794 roku Tadeusz Kościuszko awansował go na generała majora i nadał mu złotą obrączkę z napisem Oyczyzna Obrońcy Swemu nr 13Gazeta Rządowa, nr 69 11 września 1794 roku, s. 277.. Natychmiast po nominacji Hauman wraz z dowodzoną przez siebie dywizją ruszył na Wołyń. W bitwie pod Chełmem dowodził lewym skrzydłem wojsk powstańczych. Później uczestniczył w bitwie pod Gołkowem. Brał udział w obronie Warszawy. W październiku 1794 roku był członkiem kolegium oficerskiego, które sądziło generała Adama Ponińskiego.
6 listopada 1794 roku dzięki paszportowi królewskiemu wyjechał z Rzeczypospolitej do Austrii. Początkowo przebywał we Lwowie. Później został zarządcą majątków w Turowie i Rozwadowie.