W średniowieczu fontanny nabrały istotnego znaczenia symbolicznego i religijnego. Symbolizowały często raj i czystość. W klasztorach służyły do obmywania w obrzędach religijnych. Często stawiano je w pobliżu kościołów oraz na placach miejskich, będąc wyrazem zamożności i prestiżu. Sztuka islamska również odegrała rolę w kształtowaniu designu fontann, wprowadzając bogato zdobione mozaiki i rzeźbione ornamenty.
W renesansie wzorowano się na antycznych opisach, co zaowocowało powstaniem fontann o niezwykle bogatej formie, takich jak Fontanna di Trevi w Rzymie czy Fontanna Neptuna w Gdańsku. Jedną z pierwszych nowo wybudowanych w tym czasie była fontanna na placu przed kościołem Santa Maria in Trastevere (1472) umieszczona na miejscu wcześniejszej rzymskiej fontanny. Te dzieła sztuki nie tylko zdobiły pałacowe ogrody, ale także pełniły funkcję reprezentacyjną. W okresie baroku, w XVII i XVIII wieku, fontanny zdobiono licznymi figurami. Rzeźby stały się wtedy głównym elementem, a woda była wykorzystywana tylko do ich ożywiania i dekoracji.