Zamek w Międzygórzu – ruiny zamku królewskiego z połowy XIV wieku, usytuowane we wsi Międzygórz w województwie świętokrzyskim, na prawym brzegu doliny Opatówki. Zamek, przebudowany w XVI i XVII wieku, został zniszczony w czasie potopu szwedzkiego, później odbudowany. Ostatecznie został wysadzony w powietrze w XIX wieku.
Historia Teren, na którym zbudowano zamek, należał do majątku królewskiego. Około 2. połowy XIV w. król Kazimierz Wielki rozpoczął wznoszenie zamku królewskiegoM. Gosztyła, M. Proksa, Zamki Polski południowo-wschodniej, Przemyśl 1997, s. 76-78. W 1370 roku król Kazimierz przekazał zamek wraz z wsią Międzygórz swojemu synowi z nieprawego łoża Janowi herbu Topór piszącemu się Zaklika, późniejszemu kanclerzowi koronnemu. Później własność jego synów Jana i Zakliki piszących się z Międzygórza oraz ich siostry Katarzyny. Przez prawie cały XV wiek w rękach rodu Zaklików, którzy zaczęli nazywać się Międzygórskimi. Po Jakubie Zaklice, około 1499 zamek odziedziczył jego syn Hieronim Zaklika. On to mieszkając w Czyżowie i Wojsławicach, przed 1508 rokiem sprzedał Międzygórz Mikołajowi Kijańskiemu herbu Strzemię. Około 1578 roku własność Stanisława Niedrwickiego herbu Ogończyk, a po nim jego syn Andrzej Niedrwicki, podkomorzy ziemi sanockiej i potem kasztelan połaniecki.