lub zawałowi serca.
Opis bitwy autorstwa kronikarza Michała Psellosa Bizantyjski kronikarz Michał Psellos, opisuje w swojej Kronice, jak Bardas stanął na czele doborowych oddziałów piechoty iberyjskiejIberia – obecnie wschodnia Gruzja (opisanych jako młodych – z zaczątkiem brody, wysokich – ale tego samego wzrostu, zbrojnych w miecze dzierżone w prawej ręce oraz niepokonanych) i zaszarżował na cesarza. Kiedy młody cesarz Bazyli II i jego brat Konstantyn wyjechali mu naprzeciw, Bardas zsunął się z siodła i zmarł. Iberowie rozproszyli się i uciekli, a głowa Bardasa została odcięta i dostarczona cesarzowi. Jako przyczynę śmierci podejrzewano ranę od rzuconej włóczni lub chorobę. Z kolei Konstantyn twierdził później, iż to jego włócznia zabiła buntownika. Wśród współczesnych dominowała teoria, że Bardas został otruty na rozkaz Bazylego II przez swojego podczaszego. Psellos, opisując te wydarzenia pół wieku później, przypisał zwycięstwo cesarza Bazylego II ikonie Matki Boskiej, którą ten trzymał podczas bitwy jak tarczę.