Jego długość na powierzchni ziemi sięga , a szerokość zmienia się od 8 do .
Z granitu karkonoskiego zbudowana jest większa część czeskich Gór Izerskich oraz zachodnia część i południowe zbocza Wysokiego Grzbietu Izerskiego, Grzbiet Śląski w Karkonoszach oraz północno-zachodnia część Karkonoszy czeskich (po Czeski Grzbiet), Karkonoski Padół Śródgórski, Pogórze Karkonoskie, prawie cała Kotlina Jeleniogórska i zachodnie zbocza Rudaw Janowickich z ich najwyższym szczytem – Skalnikiem i Górami Sokolimi.
Z powodu jego rozprzestrzenienia Czesi nazywają go granitem karkonosko-izerskim (czes. krkonošsko-jizerský žulový masív, krkonošsko-jizerská žula lub krkonošsko-jizerský pluton).
Granity karkonoskie od wieków były eksploatowane w licznych kamieniołomach, zarówno na terenie Śląska, jak i Czech.
Bibliografia Józef Oberc: Budowa geologiczna Polski, t. IV Tektonika, cz. 2 Sudety i obszary przyległe, Wydawnictwo Geologiczne, Warszawa 1972 Maria Borkowska: Petrografia granitu Karkonoszy, Geologia Sudetica, v. II, Wydawnictwo Geologiczne, Warszawa 1966, ss. 7-120 Stefan Kozłowski: Surowce skalne Polski, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1986
Kategoria:Granit Kategoria:Materiały budowlane Kategoria:Skały Polski Karkonoski Kategoria:Geologia Sudetów Kategoria:Geologia Gór Izerskich Kategoria:Geologia Karkonoszy Kategoria:Kotlina Jeleniogórska Kategoria:Geologia Rudaw Janowickich Kategoria:Geologia Czech