Dialekty słowiańskie używane na terenie Panonii przed przybyciem tam przodków Węgrów w znacznej mierze utraciły nazalizację samogłosek, toteż *penč – ‘pięć’ zostało oddane w węgierskim przez nienosowe e długie (gdzie długość świadczy o śladowo jeszcze artykułowanym przez Słowian elemencie nazalnym; notabene, dotychczasowa etymologia wywodząca wyraz węgierski od słow. piec nie tylko nie objaśnia różnicy w iloczasie, ale kwestię tę w ogóle pomija milczeniem, a nie jest to jedyna niezgodność fonetyczna w tej popularnej etymologii). Tym samym nazwa węgierska Pécs <słow. *penč – 'pięć'> odpowiada nazwom z liczebnikiem pięć, tyle że pominięty jest człon kościółSzczegółowo o kwestiach fonetyki historycznej i etymologii tej nazwy pisał E. Helimski, „Bécs und Pécs vor dem Hintergrund der ungarischen Vertretung der slawischen Nasalvokale” (w: Bakró-Nagy M. / Rédei K. (ed.): Ünnepi könyv Honti László tiszteletére, Budapest (MTA Nyelvtudományi Intézet) 2003. 181-193.) – oryginalny autorski maszynopis artykułu dostępny jest też internetowo pod adresem: https://archive.ph/20100513182243/http://helimski.com/Helimski_Thematic_Index.html#Hungaro (gdzie otworzyć należy nr 2.205)..