Autor ten widzi w stającym do walki z Hydrą pretendenta do tronu królewskiego. Śmiałek taki miałby toczyć walki z bykiem, lwem oraz dzikiem czy skorpionem, by w końcu zagłębić się w wodach jeziora w poszukiwaniu skarbu (złoto). Czyni tutaj porównanie Heraklesa z Jazonem i pomagającej swemu bratu Ateny z wspierającą Jazona Medeą.
Jeden z euhemerystycznych pomysłów mitografów zwracał uwagę na okolicę, w której żył potwór. Rozciągały się tam bagna i to z nimi zidentyfikowano Hydrę. Jej liczne głowy miałyby więc wedle tego pomysłu być źródłami. 7 głów hydry reprezentowałoby więc 7 dopływów tej rzeki. Pomimo prób osuszania terenu przez Heraklesa sączyły one ciągle wodę, niwecząc jego trud. W końcu jednak herosowi miało udać się je powstrzymać. Czynu tego nie umiał powtórzyć cesarz rzymski Neron. Hipotezę tę wspierał choćby Serwiusz w swym dziele O Eneidzie. Pisze tam o podziemnych rzekach, których woda, dostając się na powierzchnię, zalewała pola, a kiedy radzono sobie i zatykano jedno takie ujście, pojawiał się inny rwący potok. Herakles miałby tutaj użyć ognia do osuszenia terenu.