Księstwo łowickie (łac. Ducatus Loviciensis, ros. Ловичское княжество, gw. Ksinstwo) – historyczna nazwa regionu położonego na południowo-zachodnim Mazowszu, w dorzeczu Bzury, wokół miast Łowicza i Skierniewic. Od wczesnego Średniowiecza do rozbiorów Rzeczypospolitej Obojga Narodów stanowiło kompleks dóbr arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, w XIX wieku własność carów Rosji.
Księstwo łowickie zachowało swoją tożsamość jako odrębny obszar historyczny i etnograficzny zamieszkany przez grupę etnograficzną Księżaków posługujących się gwarami łowickimi. Jej odrębność wynika z wielowiekowej przynależności do dóbr kościelnych.
Historia Istniejąca od wczesnego średniowiecza kasztelania łowicka stanowiła pierwotnie kompleks dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich rozciągający się wokół Łowicza, potwierdzony jako uposażenie arcybiskupstwa gnieźnieńskiego już w 1136 roku. Gwałtowny rozwój osadnictwa na jego obszarze miał miejsce dopiero w XIV wieku za rządów arcybiskupów Janisława oraz Jarosława Bogorii Skotnickiego. Własność ta w późniejszych latach pomnażana była nadaniami królewskimi i sejmowymi.mały|XIX-wieczny ubiór księżackiW 1795 r., po III rozbiorze Polski, księstwo łowickie zostało przejęte przez rząd pruski, następnie przez Napoleona Bonapartego (1806), który przekazał je jako donację dla marszałka Francji Louisa Davouta (1807).