jedyne wyjątki to wzmianki o odmiennych zabiegach w dziele Galena i w Talmudzie. Następnym etapem w historii leczenia spodziectwa było wprowadzenie tunelowania i kaniulacji prącia. Abulcasis (936–1013) i Şerafeddin Sabuncuoğlu używali w tym celu ołowianych rurek, Guy de Chauliac srebrnych, sir Astley Cooper w 1815 roku użył gumowego elastycznego cewnika, podobnie jak Dupuytren i Mettauer w 1842. Początki współczesnej chirurgii spodziectwa datują się na XIX wiek; za najistotniejsze uważa się prace Mettauera, Duplaya, Lauensteina, Edmundsa, Blaira i Byersa.
Epidemiologia Występowanie wady szacuje się na 1:250–1:300 żywych urodzeń noworodków płci męskiej. Stwierdzono większe ryzyko spodziectwa u dzieci, w których rodzinach występowało ono już wcześniej (szacowana częstość 1:80–1:100). W ostatnich latach stwierdza się w Europie i w USA coraz częstsze występowanie tej wady: w latach 1970–1980 częstość wzrosła dwukrotnie. Przyczyny tego zjawiska pozostają niewyjaśnione.