Ze względu na funkcje Wyróżnia się następujące rodzaje zaimków: osobowe (np. ja, ty, on, ona, ono, my, wy, oni, one) zwrotne (np. się, siebie, sobie) dzierżawcze (np. mój, twój, jego, jej, nasz, wasz, ich) wskazujące (np. ten, ta, to, tamten, tam, tu, ów, tędy, taki, ci, tamci, owi, sam) pytające (np. kto? co? jaki? który? gdzie? kiedy? jak? komu? czemu? kogo? czego?) względne (np. kto, co, komu – bez znaku zapytania; łączą zdanie nadrzędne z podrzędnym) nieokreślone (np. ktoś, coś, jakiś, gdzieś, kiedyś, cokolwiek) przeczące (np. nic, nikt, żaden, nigdy, nigdzie) upowszechniające (np. wszyscy, zawsze).
Zaimki osobowe w języku polskim i innych językach słowiańskich Osoba Przypadek PL BG BY CZ DSB HR/BiH/CG HSB MK RU SK SL SR/CG UA 1. l.poj. M. ja аз я já ja ja ja јас я ja jaz ја я D. mnie, mię* мяне mě, mne* mnjo, mě mene, me mnje, mje меня mňa, ma mene, me мене, ме мене C. mnie, mi мен, мене, ми мне mně, mi mnjo, mě meni, mi mni, mi мене, ми мне mne, mi meni, mi мени, ми мені B. mnie, mię* мен, мене, ме мяне mě, mne* mnjo, mě mene, me mnje, me мене, ме меня mňa, ma mene, me мене, ме мене N. mną мной, мною mnou mnu mnom, mnome mnu мной, мною* mnou menoj, mano мном, мноме мною Msc. mnie мне mně mnjo meni mni мне mne meni мне мені 2. l.poj. M. ty ти ты ty ty ti ty ти ты ty ti ти ти D.