Ułożony na górnym poziomie tor kolejowy składał się z czterech szyn ułożonych w taki sposób, aby mogły z niego korzystać zarówno pociągi szerokotorowe (1524 mm, tak jak linia warszawsko-petersburska oraz linia warszawsko-terespolska), jak i normalnotorowe (1435 mm, taki rozstaw szyn miała linia warszawsko-wiedeńska).
Stworzenie mostu i kolei obwodowej miało dla Warszawy duże znaczenie gospodarcze, m.in. przyspieszyło proces uprzemysłowienia Pragi, umożliwiając dostarczanie do fabryk na prawym brzegu Wisły węgla oraz innych surowców z Zagłębia Dąbrowskiego.
Most ten okazał się jednak niewystarczający, głównie z powodu posiadania tylko jednego toru kolejowego. W latach 1905–1908 wybudowano nowy most kolejowy przy Cytadeli, który został zaprojektowany przez Nikołaja Bielelubskiego. Powstał w odległości 32 metrów na północ od pierwszego i posiadał 2 tory kolejowe obydwu szerokości. Budowę prowadziło przedsiębiorstwo K. Rudzki i S-ka, a kratownice wykonały Zakłady Ostrowieckie. Po przeniesieniu w 1908 ruchu kolejowego na nową przeprawę, most z 1875 przestał być mostem kolejowym. Został przekazany miastu i zaadaptowany do ruchu wyłącznie drogowego i pieszego.