116. Zasada ciągłości władzy monarszej – moment śmierci panującego monarchy był automatycznie momentem wstąpienia na tron jego następcy (tzw. zasada Król umarł, niech żyje król! – fr. Le roi est mort, vive le roi!). Jednocześnie nie uznawano bezkrólewia, lecz w wypadku małoletności następcy stosowano zasadę regencji. Zasada ciągłości władzy monarszej była możliwa do utrwalenia dzięki istniejącej uprzednio regule desygnacji następcy tronu za życia władcy. Tym samym nadano, obowiązującej zasadzie elekcyjności tronu, jedynie formalny charakter. Zasada niepodzielności domeny – tzw. domena królewska, czyli ziemie należące do panującej dynastii utraciły swój prywatny charakter, stając się własnością Francji, królowie nie mieli prawa rozporządzać ziemiami wedle własnego uznania. Nie mogli na przykład dokonać alienacji ziemi wchodzącej w skład domeny.
Monarcha, powiększając domenę królewską i narzucając swoją wolę feudałom, mógł – przy wsparciu mieszczaństwa i duchowieństwa – rozwijać strukturę urzędów administracyjnych i sądowniczych, powołując baliwów i prewotów. Działali oni nie tylko na obszarze domeny królewskiej, ale również na terytoriach królewskich wasaliA. Dziadzio, Powszechna historia prawa, PWN, Warszawa 2012, s.