Jan Nepomucen Alojzy Ficek (także Fietzek, Fiecek, Фиецекь) (ur. 9 maja 1790 w Dobrzeniu Wielkim, zm. 18 lutego 1862 w Piekarach Śląskich) – polski duchowny katolicki, działacz narodowy i trzeźwościowy aktywny na Górnym Śląsku.
Biografia Był jednym z szesnaściorga dzieci ubogich rodziców, rolnika Józefa i Marii z Pampuchów. Rodzina Jana Alojzego Ficka była pobożna i zachowywała polskie tradycje narodowe. Jego ojciec aktywnie współdziałał z emisariuszami Tadeusza Kościuszki. W 1807 wstąpił do Królewsko-Katolickiego Seminarium Nauczycielskiego w Głogówku i po dwóch latach nauki otrzymał dekret nauczycielski z wyróżnieniem i skierowanie do Krapkowic, gdzie objął posadę tzw. adjuwanta. W 1812 podjął naukę w gimnazjum klasycznym w Opolu, a w 1814 rozpoczął studia teologiczne we Wrocławiu. Z powodu wojen napoleońskich i obawy przed wcieleniem do wojska pruskiego Jan Ficek udał się do Krakowa i tam ukończył studia teologiczne. 19 lipca 1817 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jana Pawła Woronicza. Po święceniach objął stanowisko wikariusza w Czeladzi, ale dzięki poparciu dziekana Włodarskiego powrócił na Górny Śląsk, gdzie objął probostwo w Ziemięcicach. W 1826 przeszedł na probostwo w Piekarach, gdzie podobnie jak w Czeladzi i Ziemięcicach, zaangażował się w działalność dobroczynną. Duży rozgłos przyniosła ks.