Anderson i Michael Blaw w 1969 roku w przeglądzie piśmiennictwa wskazali na inne cechy zespołu i zaproponowali nazwę multiple lentigines syndrome oraz mnemotechniczny skrót LEOPARD. Inne, spotykane w piśmiennictwie nazwy to: cardiomyopathic lentiginosis progressive cardiomyopathic lentiginosis lentiginosis profusa zespół sercowo-skórny (cardio-cutaneous syndrome) zespół Gorlina II (Gorlin’s syndrome II) zespół Capute’a-Rimoina-Konigsmarka-Esterly-Richardsona (Capute-Rimoin-Konigsmark-Esterly-Richardson syndrome) zespół Moynahana (Moynahan syndrome).
Epidemiologia W literaturze przedstawiono dotąd około 200 przypadków zespołu. Przypuszczalnie faktyczna częstość choroby jest znacznie wyższa, a zespół jest niedodiagnozowany.
Zespół jest nieco częstszy u płci męskiej niż żeńskiej. Uważa się, podobnie jak w przypadku zespołu Noonan, że jest to wynik większej przeżywalności męskich homozygot względem zmutowanego w zespole LEOPARD genu.