mały|Wkłucie w oocyt podczas procedury ICSI mały|Embrion składający się z 8 komórek, gotowy do przeniesienia mały|Blastocysta w piątym dniu po zapłodnieniu Zapłodnienie pozaustrojowe, zapłodnienie in vitro (ang. in vitro fertilisation, IVF; łac. in vitro, dosł. „w szkle”) – laboratoryjna metoda zapłodnienia polegająca na połączeniu komórki jajowej i plemnika poza żeńskim układem rozrodczymKonkretnie używa się do tego tzw. szalki Petriego, skąd wzięła się nazwa in vitro.. Zaliczana do technik rozrodu wspomaganego medycznie i metod leczenia niepłodności. W USA blisko 100% wspomaganych rozrodów dokonuje się przy użyciu zapłodnienia in vitro.
Jest metodą przeciwdziałania niepłodności, niezależnie od jej przyczyny.
Charakterystyka Technika polega na przeprowadzeniu hormonalnie sterowanego procesu owulacji, następnie na pobraniu komórek jajowych, które są łączone z męskimi komórkami rozrodczymi (plemnikami) w warunkach laboratoryjnych. Zarodki uzyskane w wyniku zapłodnienia są następnie umieszczane w macicy i jeśli dojdzie do zagnieżdżenia się, powstaje ciąża, która dalej przebiega w sposób naturalny.