Podgatunki Wyróżnia się 4 podgatunki Cuculus canorus: C. c. canorus Linnaeus, 1758 – Europa i Bliski Wschód po Kamczatkę, Japonię i północne Chiny; zimuje w Afryce i południowej Azji C. c. bangsi Oberholser, 1919 – Półwysep Iberyjski, Baleary i północno-zachodnia Afryka; zimuje w Afryce C. c. subtelephonus Zarudny, 1914 – Turkmenistan do południowej Mongolii; zimuje w południowej Azji i Afryce C. c. bakeri E. Hartert, 1912 – zachodnie Chiny i północne Indie do południowych Chin i północno-zachodniej Tajlandii; zimuje po Asam, wschodni Bengal i południowo-wschodnią Azję. Lokalnie występuje także na wzgórzach środkowych Indii (podgatunki subtelephonus i bakeri).
Charakterystyka Cechy gatunku thumb|left|Upierzenie kukułki sprawia, że myli się ją niekiedy z krogulcem thumb|Samiec w locie Ptak o smukłej sylwetce z długim klinowatym ogonem. Samiec – wierzch ciała, głowa, szyja i pierś jasnoszare, ogon ciemnołupkowo-szary z białymi, okrągłymi plamami oraz białą pręgą końcową. Spodnia powierzchnia ciała pokryta biało-szarym prążkowaniem poprzecznym. Samice ubarwione podobnie jak szary samiec, lecz z rdzawym nalotem na szyi, sam rysunek na piórach nie zmienia się. Niektóre samice są rdzawe z ciemnym poprzecznym prążkowaniem na całym ciele. Tęczówki są żółte, mały dziób jest czarny, a u nasady żółtawy. Ma żółte, krótkie nogi.