Bitwa pod KlidionLeszka, s.219 (Κλειδίον, zapisywana również Kleidion, obecnie wieś Kljuć – Ключ), znana także jako bitwa pod Bełasicą – stoczona 29 lipca 1014Stephenson, s. 2 roku pomiędzy wojskami bułgarskiego cara Samuela Komitopula a siłami bizantyjskiego cesarza Bazylego II. Stanowiła punkt kulminacyjny zmagań pomiędzy tymi państwami. Zwycięstwo Bazylego II otwarło drogę do ostatecznego podboju Bułgarii cztery lata później.
Sytuacja przed bitwą Większą część panowania bizantyjskiego cesarza Bazylego II zajmował konflikt z Bułgarią. Po okresie zwycięstw Bułgarów, po 1001 roku inicjatywa przeszła w ręce Bizancjum. Systematyczne kampanie wojskowe powtarzały się rokrocznie.
W 1014 roku car Samuel zdecydował się zastąpić drogę kolejnemu najazdowi w wąwozie rzeki Strumy, w górach Bełasica. Było to miejsce bardzo dogodne do obrony - zwężający się szlak mógł zostać zablokowany stosunkowo małymi siłami. Siły bułgarskie szacuje się na 15–25 tysięcy. Część z nich car umieścił w wąskim miejscu kotliny Strumy na wysokości wsi Klidion, za polowymi zaporami ziemnymi (wzmacnianymi drewnem i kamieniami) – demamiMigniewicz, s.165. Górski taras umożliwiał miotanie pocisków na atakujących. Większa część armii oczekiwała jednak w obozie przed wylotem doliny, w pobliżu wsi Kimba Longion (obecnie Makrievo).