Obrona Grodna 1939 – działania zbrojne prowadzone w dniach 20–22 września 1939 podczas agresji ZSRR na Polskę, mające doprowadzić do obrony miasta przed wkraczającymi wojskami radzieckiego 15 Korpusu Pancernego, 4 Korpusu Kawalerii i 21 Brygady Pancernej z Grupy Konno-Zmechanizowanej komkora Iwana Wasiljewicza Bołdina.
thumb|Dom Strzelca przy ul. Orzeszkowej w Grodnie thumb|Most drogowy przez Niemen w 1938 r. thumb|Grób Tadzia Jasińskiego na Cmentarzu Farnym
Geneza W dwudziestoleciu międzywojennym Grodno było jednym z najsilniejszych garnizonów Wojska Polskiego. Stacjonowały w nim między innymi dowództwa Okręgu Korpusu Nr III i 29 Dywizji Piechoty oraz dwa pułki piechoty i pułk artylerii lekkiej. Od stycznia 1938 dowódcą OK III był gen. bryg. Józef Olszyna-Wilczyński.
Rozkazy Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych RP z sierpnia 1939 r. przewidywały na wypadek wojny bezwzględne utrzymanie przepraw na Niemnie w okolicy Grodna. W sierpniu 1939 r., po przeprowadzeniu mobilizacji, 29 DP pod dowództwem płk. Ignacego Oziewicza skierowana została do rejonu koncentracji Armii „Prusy”. Natomiast z nadwyżek mobilizacyjnych w Grodnie została sformowana Grupa Operacyjna „Grodno” (ok. 7 tys. żołnierzy) z zadaniem ochrony miasta od zachodu i północnego zachodu.