Kultura oralna – forma kultury, w której dominującą formą transmisji treści kulturowych jest bezpośredni przekaz ustny (oralny), a pismo jest nieznane lub mało znaczące.

Charakterystyka ogólna W kulturze oralnej słowa mają charakter zdarzeń, nie zostają bowiem utrwalone, a ich jedyną materialną postacią jest dźwięk. Bronisław Malinowski podkreślał, że w takich kulturach język jest bardziej sposobem działania, niż odpowiednikiem myśli. Stąd powszechna w takich społeczeństwach wiara w stwórczą moc słowa.

Jedynym sposobem przechowywania treści kulturowych w takim systemie jest ich powtarzanie, któremu towarzyszy dążenie do ich zachowania w postaci możliwie nienaruszonej. Treści nie powtarzane ulegają zapomnieniu i tym samym przepadają; niemożliwe jest już ich odnalezienie.

W kulturze takiej struktura ludzkiego sposobu myślenia, podejścia do czasu, do rzeczywistości jest zupełnie inna niż w społeczeństwach, których kultura oparta jest na piśmie, a zwłaszcza tych opartych na druku.