Kazimierz Kolańczyk (ur. 24 lutego 1915 w Byszewie, zm. 20 grudnia 1982 w Poznaniu) – polski historyk prawa, profesor nauk prawnych, wieloletni kierownik Katedry Prawa Rzymskiego WPiA UAM (1951−1982) oraz WPiA UMK (1964−1971); na macierzystym wydziale pełnił także funkcję prodziekana (1952−1955) oraz dziekana (1956−1959).
Życiorys W latach 1933−1937 studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie pod kierunkiem Zygmunta Wojciechowskiego obronił pracę poświęconą prawu spadkowemu w XIII-wiecznej Wielkopolsce. Po obronie pracy magisterskiej pracował na stanowisku asystenta. W czasie II wojny światowej działał w konspiracji na Pomorzu Gdańskim.
W 1945 roku powrócił na Uniwersytet Poznański, gdzie na podstawie ukończonej w konspiracji (1940), dysertacji zatytułowanej Najdawniejsze polskie prawo spadkowe, której promotorem był Zygmunt Wojciechowski, uzyskał stopień naukowy doktora. W 1950 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Studia nad reliktami wspólnej własności ziemi w najdawniejszej Polsce do XIV wieku. Od 1955 był profesorem nadzwyczajnym, a od listopada 1973 profesorem zwyczajnym. W latach 1964–1973 był równocześnie profesorem Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie m.in.