W pozostałych przypadkach leczenie jest konieczne gdy jest większe niż 140/90 mm Hg.
Wiele leków przeciwnadciśnieniowych jest przeciwwskazanych w okresie ciąży, a także po porodzie w czasie karmienia piersią: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) – bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na działanie teratogenne sartany (ARB) – są bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na działanie teratogenne antagonisty reniny (aliskiren) antagonisty aldosteronu diltiazem tiazydowe/tiazydopodobne leki moczopędne.
Lekami z wyboru w leczeniu nadciśnienia tętniczego w ciąży są (w kolejności): metyldopa blokery kanału wapniowego (szczególnie nifedypina lub nitrendipina; rzadziej zalecany jest werapamil) beta-blokery (labetalol i metoprolol) dihydralazyna.
Celem zapobieżenia wystąpieniu drgawek rzucawkowych podaje się siarczan magnezu w postaci wlewów dożylnych (kroplówki). W przypadku ciąży obarczonej znacznym ryzykiem wystąpienia stanu przedrzucawkowego od końca I trymestru zaleca się profilaktyczne podawanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (50–150 mg na dobę).
Ciśnienie tętnicze powyżej 160 (skurczowe) i/lub powyżej 110 mm Hg (rozkurczowe) stanowi stan nagły i wymaga leczenia w warunkach szpitalnych.
Przypisy Interna Szczeklika 2015/16, , Medycyna Praktyczna, 2015, Kraków, rozdział 20,4 Nadciśnienie tętnicze u kobiety w ciąży s. 314–318.
Kategoria:Położnictwo Kategoria:Nadciśnienie tętnicze