Elizeusz ( – Elišaʿ lub ʾĔlîšaʿ oznaczające „Bóg wybawił; Bóg jest wybawieniem”, ) – prorok biblijny, uczeń Eliasza, święty katolicki i prawosławny, wspominany w wielu innych Kościołach wschodnich.
Życie mały|Elizeusz () w arabskiej kaligrafii. Był synem rolnika Safata z Abel-Mechola. Został powołany na proroka przez Eliasza, któremu usługiwał przez 6 lat. Elizeusz uważał Eliasza za swojego duchowego ojca i był niczym jego pierworodny syn (pierworodnemu przypadały dwie części po ojcu – Elizeusz prosił Eliasza o dwie części jego ducha). Jego służba trwała około 60 lat. W czasie tym dokonał wielu cudów. Umarł „na chorobę, na którą miał umrzeć” za panowania Joasza, króla Izraela.
O proroku owym wspomniał Jezus Chrystus według Ewangelii Łukasza.
Cuda Cuda uczynione przez Boga w wyniku modlitw Elizeusza opisane w Biblii: rozdzielenie wód Jordanu – oczyszczenie źródła zaopatrującego Jerycho w wodę – rozszarpanie 42 dzieci przez parę niedźwiedzi – zaopatrzenie wojska w wodę – dostarczenie wdowie oliwy – powicie syna przez bezdzietną Szunemitkę (kobieta z Szunem)Szunem – miejscowość w Dolinie Jezreel na wzgórzu Gilboa biblia.info.pl – wskrzeszenie dziecka – uzdatnienie zatrutej potrawy – nakarmienie 100 mężczyzn 20 bochenkami chleba na prośbę mieszkańca z Baal-Szalisza – uleczenie Naamana z trądu –