Nomina sacra – skróty imion świętych w greckich i łacińskich rękopisach biblijnych.

Źródła zastosowania Zwyczaj skracania imion świętych – odnoszących się do Boga – wypływa z dwu źródeł. Pierwszym jest mocno zakorzeniony w późnym judaizmie – podobnie jak w wielu innych dawnych religiach – nakaz zachowywania w tajemnicy prawdziwego imienia Boga. W księgach Starego Testamentu: np. w Księdze Rodzaju równolegle do imienia Bożego występują też zastępcze określenia Boga Adonai i Elohim. Zakaz używania imienia Bożego „nadaremno” znajduje się również w Dekalogu. Imię Boże – Jahwe – z racji braku w alfabecie hebrajskim znaków oznaczających samogłoski, zapisywano w formie tetragramu – JHWH.

Zapewne właśnie tradycja czci okazywanej imieniu Boga skłoniła tłumaczy Biblii na język grecki (przekład zwany Septuagintą), do stosowania skróconej formy zapisu. W ślad za pisarzami greckimi poszli również łacińscy. Chrześcijańscy kopiści ksiąg Starego i Nowego Testamentu zasadą skracania objęli imiona dwóch pierwszych osób Trójcy Świętej oraz najczęściej występujących terminów.

thumb|160px|IHS albo JHS Chrystogram w zachodnim chrześcijaństwie