Skróty łacińskie Θεός – ΘΣ – Deus – DS Ἰησοῦς – ΙΗΣ – Iesus – IHS Πνεῦμα – ΠΝΑ – Spiritus – SPS Χριστός – XPΣ – Christus – XPS Ἰσραήλ – ΙΗΛ – Israel/Israhel – ISRL Kodeks Augiensis wielokrotnie i z wielkim upodobaniem stosuje skrót dus ner ihc xpc (Pan nasz Jezus Chrystus).
Skrót IHS odczytywano nie tylko jako imię Chrystusa: majuskułową grecką „etę” czytano zazwyczaj jako „h” i próbując wyjaśnić skrót stworzono nawet karkołomną teorię, jakoby oryginalny zapis imienia Chrystusa miał formę „Jhesus”. W XV wieku słynny franciszkański kaznodzieja św. Bernardyn ze Sieny zasugerował, aby cały skrót traktowano jako inicjał sentencji: Iesus Hominum Salvator – Jezus zbawca ludzi. Później pojawiły inne interpretacje: In Hoc Salus – w tym (krzyżu) zbawienie – lub też In Hoc Signo (vinces) – w tym znaku (zwyciężysz). Ta ostatnia wersja opiera się na motywie zaczerpniętym z legendy o śnie Konstantyna Wielkiego. W 1541 roku św. Ignacy Loyola, założyciel zakonu jezuitów, umieścił monogram IHS na swej pieczęci generała zakonu. Odtąd stał się on emblematem jezuitów.