Śmierć generała Francisco Franco (1975) umożliwiła jej powrót do kraju w 1977 roku. Mimo zaawansowanego wieku kontynuowała działalność polityczną. W pierwszych demokratycznych wyborach z 1977 roku ponownie wybrana do parlamentu, funkcję przewodniczącej Partido Comunista de España pełniła aż do śmierci. Pod jej wodzą partia dokonała reformy programowej, będąc pierwszym komunistycznym ugrupowaniem w Europie, który ze swojego programu wykreślił elementy leninizmu, uniezależniając się od ZSRR.

Życie prywatne Od 1916 r. żona górnika i socjalisty Juliána Ruiza, który wprowadził ją w lewicową ideologię. Za to małżeństwo została potępiona przez rodziców, gdyż jej mąż był ateistą. Miała sześcioro dzieci, z których cztery córki zmarły we wczesnym dzieciństwie. Dwoje pozostałych dzieci od 1935 r. uczyło się w radzieckiej szkole. Jedyny syn Rubén jako żołnierz Armii Czerwonej poległ w 1942 roku w bitwie pod Stalingradem.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Hiszpańscy antyfaszyści Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Hiszpanii Kategoria:Hiszpańscy parlamentarzyści Kategoria:Laureaci Międzynarodowej Leninowskiej Nagrody Pokoju Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Osoby pochodzenia baskijskiego Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1989 Kategoria:Obywatele Związku Radzieckiego