W obrządku tradycyjnym wezwania nie ma w trzy ostatnie dni Wielkiego Tygodnia (Ciemna Jutrznia) oraz w święto EpifaniiRubricae generales Breviarii Romani (1960), 182., co wynika prawdopodobnie z tego, iż wezwanie jest późniejszym dodatkiem do liturgii rzymskiej (z czasów Grzegorza Wielkiego), a w te szczególnie uroczyste dni zachowano pierwotny układ nabożeństwa. W obrządku zreformowanym wezwanie rozpoczyna oficjum we wszystkie dni roku liturgicznego.
Budowa wezwania mały|Wezwanie Bożego Narodzenia w obrządku monastycznym. Widoczna antyfona (Christus natus est nobis, venite, adoremus) oraz incipit psalmu 94 w tym samym tonie 4g (Liber responsorialis, 1895) W skład wezwania wchodzą: werset Panie, otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić Twoją chwałę; wersety Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu... (tylko w formie nadzwyczajnej); psalm 95 (lub inny, patrz niżej) przeplatany antyfoną.
W odróżnieniu od pozostałych psalmów oficjum, gdzie połączoną z danym psalmem antyfonę wykonuje się dwa razy (przed i po psalmie), w wezwaniu antyfonę wykonuje się po każdej zwrotce psalmu.