Dwa teksty, pochodzące z końca VII wieku, uznawane są za źródło legendy o powstaniu Francji. Historia Francorum z ok. 660 roku, napisana przez Fredegara, wprowadza postać Franciona, syna Frigy, brata Eneasza, który tworzy silne królestwo między Renem a Dunajem. Pokonuje Alanów i otrzymuje imię Franc lub feroce – nieposkromiony. Drugi tekst, Gesta Regum Francorum, wprowadza postać Antenora (stworzonego przez Wergiliusza w Eneidzie) i młodego Priama. W XIII wieku Grandes Chroniques de France oraz inne pisma historyczne łączą te dwie legendy – i ta właśnie podwójna wersja pozostaje popularna do XVI wieku.
Legendarne dokonania Faramunda Książę był przedstawiany jako poganin. Mógł być synem lub zięciem Markomera, bliżej nieznanego władcy Franków salickich, co by wyjaśniało jego tytuł królewski. W okolicach roku 420 miał on zostać postawiony na czele armii i uznany za stojącego na czele ludu – w taki właśnie sposób Frankowie ustanawiali swoich władców. W tymże roku miał przekroczyć Ren w okolicach Kolonii, kierując się na zachód, i podzielić plemię Franków na dwie części: Franków salickich i Franków reńskich.