amerykańskie, charakteryzowały się bardziej "miękkim" brzmieniem, przypominającym brzmienie piszczałek organowych.
Francja: César Franck (1822-1890), Alexandre Guilmant (1837 - 1911), Louis Lefébure-Wély (1817-1869), Georges Bizet (1838-1875), Camille Saint-Saëns (1835-1921) Niemcy: Sigfrid Karg-Elert (1877-1933), August Reinhard (1831-1912) USA: Arthur Bird (1856-1923) Polska: Władysław Żeleński (1837-1921), Feliks Nowowiejski (1877-1946), August Freyer (1801-1883)
Francja: Mustel, Alexandre Pere et Fils, Debain, Kasriel Niemcy: Schiedmayer Pianofortefabrik, Trayser, Mannborg, Lindholm, Hofberg, M. Hörügel Polska: Śliwiński, Szkielski, Wybrański Austria: Kotykiewicz USA: Estey Organ Company, Manson&Hamelin, Story&Clark
Fisharmonia używana była głównie w kaplicach i niewielkich kościołach, w zastępstwie organów, a także w tzw. domowym muzykowaniu. Od połowy dwudziestego wieku fisharmonia niemal całkowicie wyparta została w tych zastosowaniach przez elektromechaniczne i elektroniczne instrumenty muzyczne (elektrofony). Rzadsze egzemplarze fisharmonii cenione są obecnie przez kolekcjonerów.
Fisharmonia to jeden z instrumentów będących w obszarze zainteresowania organoznawstwa.
Przypisy
Kategoria:Idiofony Kategoria:Instrumenty dęte klawiszowe