Obecnie najczęściej jest stosowane pojęcie zasolenia praktycznego (PSU), zdefiniowane z wykorzystaniem łatwej do zmierzenia wartości stosunku przewodnictwa elektrycznego badanej próbki wody morskiej do przewodnictwa wzorca (K15). Pomiary wykonuje się w temperaturze 15 °C przy ciśnieniu 1013,25 hPa. Wzorcem jest wodny roztwór chlorku potasu o stężeniu masowym równym 32,4356 g KCl na 1 kg roztworu. Do obliczeń wyniku pomiaru – wartości PSU – stosuje się empiryczną zależność PSU = f(K15), która pozwala uzyskiwać wartości praktycznie równe zasoleniu wyrażonemu w promilach (PSU ≅ S ‰).
Konsekwencje zasolenia wód Im bardziej zasolona jest woda, tym większy jest jej ciężar właściwy. Woda morska nie nadaje się do spożycia i nawadniania upraw. Woda morska jest bardziej „agresywna” wobec metali – około 50 razy bardziej niż woda słodka. Woda morska jest dobrym przewodnikiem prądu elektrycznego. Woda zasolona ma inną zależność gęstości od temperatury niż woda słodka. Woda morska, inaczej niż woda słodka, nie powoduje krasowienia skał wapiennych, stąd jaskinie w nadmorskich skałach są zazwyczaj wynikiem erozji mechanicznej spowodowanej ruchem wody.